ما در طول زندگي با مشكلاتي مواجه مي شويم كه برخي از آنها را به راحتي حل مي كنيم اما وقتي تعارض آزاردهند و پيچيده اي را تجربه مي كنيم بهتر است براي رهايي از استرس ناشي از آن و پيشگيري از افزايش مشكلات هر چه زود تر با برخوردي درست و منطقي آن را حل كنيم.
پذيرش رويدادهاي گذشته: كم نيست افرادي كه كوله باري از درد و رنج ها آلت دست شدن ها و كمبودهايي را به دوش مي كشند به طوري كه اولين برخورد سفره دل را گشوده و درباره طرد شدن ها، زخم ها و بي عدالتي هاي گذشته ناله و گلايه سر مي دهند. يا برعكس افرادي كه با ياد آوري روزهاي خوب گذشته، عدم تكرار آن روزها را دليلي براي ناشادي امروزشان مي دانند و عبارت هايي از اين قبيل را مدام تكرار مي كنند:( پدر و مادر از هم جدا شدند و از آن پس نتوانستم زندگي خوبي داشته باشم ) يا ( همه چيز تغيير كرده است، هيچ چيزمثل گذشته نيست). اما به ياد داشته باشيد كه خط و اثري كه از زندگيتان به جا مانده تنها يك خط واثر است. نه چيز ديگر.
اگر از اين چشم انداز به رويدادهاي زندگيتان نگاه كنيد، متوجه مي شويد كه گذشته تان خواه شيرين يا تلخ تنها ردپايي است در پشت سرتان. تمام زندگيتان بايد اتفاق مي افتاد وشما نمي توانيد آنچه را اتفاق افتاد خنثي كنيد. با اين حال ديدگاه با آغوش باز رويدادهاي گذشته را بپذيرند، درك كنيد و با ديده احترام به آنها نگاه كنيد زيرا در اين عالم هستي همه موجودات با نظامي هوشمند حمايت و پشتيباني مي شوند و هيچ چيز اتفاقي و شانسي نيست... و اگر بخواهيد در سراسر زندگيتان به دنبال پاسخي براي رويدادهاي ناخوشايند گذشته باشيد از زندگي كردن در اكنون و اينجا باز خواهي ماند. مي گويند آلبرت انيشتين در اين مورد جمله زيبايي دارد:
"Learn from yesterday. Live from today.
Hope from tomorrow"
يعني:" از ديروز بياموز، براي امروز زندگي كن و اميد به فردا داشته باش"
سلام سلامي از وجود يك افغاني كه در مهاجرت داغ غربت دنيا را ديده است.
چقدر ما عذاب و درد بكشيم از اين مهاجرت كه نا خواسته بوده است . روزي كه افغانستان پا در جنگ نهاد در حقيقت افغانستان را وارد جنگ كردن آنهاي كه مدعي بودند كه براي افغانستان مي جنگيم ولي فقط براي كسب قدرت خودشان اين كشور را به خاك و خون كشيداند.
آنهاي كه حال با هر نوع دوز و كلك به دولت راه يافته اند به ما مردم مي خندند و از اين رفتار ما سوء استفاده مي كنند. اما آنها نيز بايد بدانند كه روزگار اين چنين نمي ماند.
و روزي خواهد رسيد كه بايد به تمام اين ظلم هايشان پاسخ دهند.
شبها كه هنگامي به خانه مي رويم تمام اعضاي بدن ما فريادكنان مي گويد امروز هم گذشت. و چند روزي بيشتري براي نام نويسي براي بازگشت نمانده است ويا در دل خود مي گويم تا كي ما مردم از اين روزگار بكشيم روزي آرام ماندن يك آرزوي حصرت بار براي مردم افغانستان در مهاجرت است.
آيا آرامش را خواهيم ديد؟
آيا با ما مردم افغان كه در آوارگي هستيم برخورد مناسب در شان يك انسان مي شود؟
آيا ما حق زندگي كردن در يك كشور همسايه به عنوان مهاجر نداريم؟
هزاران آيا هاي ديگر كه كسي پاسخي براي آن ندارد. حتي دولت مان نمي تواند پاسخ درستي بدهد زيرا ما مردم در آوارگي را درك نمي كنند.
ما خواستاريم كه حتي سفارت ما اقدامي در جهت بهبود وضع مهاجران در كشور هاي جهان سوم كند.
اگر روزي سفارت ما كاري در جهت بهبودي وضع مهاجران كند جايي بسي خوشحالي است .
زندگي كردن حق هر مردم افغانستان است . حتي در مهاجرت
در تلاطم روزگار من را در یاب
پیش من باش
چرا تنها رفتی
دوباره من را صدا کن
به خدا تنها ی تنهایم
اي مادر من اي وطن
اي سرزمين من اي وطن
اي سرزمين شهيدان اي وطن
اي قلب آسيا اي وطن
اي فصول عشق اي وطن
اي زادگاه من اي وطن
اي زيبايي ات شكوه من
اي باغ بوستان اي وطن
به نام تو عشق ورزم اي وطن
آبرويم در عالم اي وطن
منم پرنده تو
توي آَشيانه من
مهد فر هنگ و تمدني اي وطن
سر بلند باد نام تو اي وطن
شعر : آقای شهیدی
از این که ما را در این را یاری می کنید متشکریم
شخصا از آقایی گل یاس معلم خوبم تشکر و قدر دانی می نمایم که من را در تهيه نشریه بهار سبز کمک کرد.
